Ακουμε μόνο την πενιά και νους μας ταξιδεύει

Δευτέρα 18 Απριλίου 2011
Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που δυό μέρες τώρα γυρνούν την Σαλονίκη παρακολουθώντας τα αφιερώματα στον Νίκο Παπάζογλου.
Όταν χάνεται  ένας "φίλος" που τραγούδι και ζωή συμβάδιζαν και σε μια εποχή που δεν έχει μείνει κανένας μάγκας όχι γιατί τους πάτησε το τρενο αλλά γιατί δεν έμεινε ψυχή να παλέψει τότε γυρνάω πίσω στα χρόνια της νιότης.
Στα χρόνια της Σαλονίκης που την περπατούσα με τα βιβλία του Γιώργου Ιωάννου στα χέρια για να ζώ μαζί  του ότι αυτός έβλεπε, στο Καραμπουρνάκι στο κέντρο "παπαρούνα"για μπάνιο και μετά μεζεδάκια αλλά και αργότερα στον "Βουτυρά" και στον "Καρεκλά" στην Σοφούλη ,στα ραντεβού μας μπροστά στην Καμάρα και την βόλτα στην τσιμισκή και το βράδυ για ποτό. στο "μικρό καφέ" που βέβαια δεν έδινε καφέ,και γυρνούσα στο σπίτι και ο σχωρεμένος ο πατέρας μου να ακούει ποντιακά στο ραδιόφωνο και ειδήσεις-ειδήσεις-ειδήσεις.
Τώρα δεν μπορώ και δεν θέλω να ακούω ειδήσεις ,στενοχωριέμαι για τα παιδιά μας που δεν μπόρεσα να κρατήσω κάτι για να τούς προσφέρω για το μέλλον τους .Με βόλευε και εμένα γιατί δεν άκουγα ή και δεν το καταλάβαινα .Και τώρα "εδώ κανείς δεν τραγουδά κανένας δεν χορεύει" και  βλέπουμε  τον κόσμο να ζει την καθημερινότητα του με θυμό και  ανασφάλεια . Και η Σαλονίκη αλλάζει όπως η Αθήνα . Και όπως΄λέει ένας τίτλος βιβλίου δεν γερνάω, μεγαλώνω και γυρνάω πίσω την ματιά μου  στα κάστρα ,στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή και στα δειλινά της ταράστας των αναγνωστηρίων της Σχολής και θέλω να έχω δύναμη για να γίνουμε  όλοι χορευτές του ζεϊμπέκικου του Νίκου για να μην πάω πίσω στον "Καπετάν Μιχάλη" και όλοι μαζί να μην φοβόμαστε και να πάμε μπροστά.

Πως καταντήσαμε

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011
Φέτος είπα να βάλω τον Ελύτη να μιλήσει για μένα. Αυτός ο άξιος Έλληνας που ήταν τόσο διαχρονικός όταν μιλούσε για την ελληνικότητα. Ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα από την άκρη του ουρανού ως το βάθος της καρδιάς μας, τόσο σε μικρή κλίμακα φανταζόμενοι την εσωτερική αυλή ενός νησιώτικου σπιτιού, όσο και σε μεγάλη κλίμακα βλέποντας τον Παρθενώνα.

Περιμένοντας την τροϊκα

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2011
είναι η ιδια αγωνία που έχουμε  σε κάθε τι αβέβαιο και άγνωστο